جنگ تحمیلی علیه ایران بیش از یک میلیارد بشکه از مجموع عرضه نفت جهان را از بین برده است. با این حال، چین قبل از بسته شدن تنگه هرمز، ذخایری تقریبا به همان اندازه ایجاد کرده بود و در واکنش به افزایش شدید قیمت‌ها در آن زمان، خرید چشمگیر را متوقف کرد و مانع از جهش اجتناب‌ناپذیر قیمت نفت شد. اکنون، همه کشورها می‌خواهند ذخایر نفتی ایجاد کنند یا باید ذخایر موجود خود را دوباره پر کنند.

در مارس، اندکی پس از آغاز تجاوز آمریکایی صهیونی به ایران که به مسدود شدن تنگه هرمز منجر شد، آژانس بین‌المللی انرژی اعلام کرد که ۴۰۰ میلیون بشکه نفت خام از ذخایر اضطراری مشترک خود آزاد خواهد کرد.

انتشار این خبر در مارس، ناظران بازار نفت را نگران کرد، زیرا این آزادسازی بزرگترین برداشت از این ذخایر اضطراری بود که تاکنون انجام شده بود و بسیار بزرگتر از آزادسازی ذخایر کشورهای عضو آژانس بین‌المللی انرژی در سال ۲۰۲۲ بود که تحریم‌های غرب علیه روسیه پس از آغاز جنگ اوکراین، باعث افزایش قیمت شد.

در آن زمان، آژانس بین‌المللی انرژی تنها ۱۸۲ میلیون بشکه آزاد کرد. اما در جریان جنگ تحمیلی علیه ایران، کشورهای عضو آماده بودند تا ۴۰۰ میلیون بشکه، به علاوه میلیون‌ها بشکه از ذخایر استراتژیک نفت آمریکا را آزاد کنند.

تمام این میلیون‌ها بشکه پس از پایان بحران باید دوباره پر شوند. تحلیلگران در مورد آن و پتانسیل این تلاش برای پر کردن مجدد ذخایر برای افزایش قیمت‌های بین‌المللی هشدار داده‌اند. با این حال، علاوه بر تلاش برای پر کردن مجدد ذخایر، کشورهایی هستند که به دنبال ایجاد ذخایر استراتژیک خود برای محافظت از خود در برابر شوک‌های آینده هستند.

گزارش‌های متعددی پس از وقوع جنگ علیه ایران حاکی از آن بود که این جنگ، واردکنندگان انرژی را وادار کرد تا به سمت منابع دیگری مانند انرژی بادی و خورشیدی روی آورند تا وابستگی خود را به واردات نفت خام از خاورمیانه کاهش دهند. در واقع، بسیاری از دولت‌ها در سراسر آسیا – آسیب‌پذیرترین منطقه – سرمایه‌گذاری خود را بر روی بادی و خورشیدی دو و سه برابر کردند، اما در عین حال نشان دادند که می‌دانند این منابع نمی‌توانند جایگزین هیدروکربن‌ها شوند. بنابراین، آنها با الگوبرداری از چین، به فکر ایجاد یک ذخیره‌ نفتی افتادند.

به نظر می‌رسد توافق جامعی بین تحلیلگران انرژی وجود دارد که چین نقش مهمی در مهار رشد بی‌رویه قیمت‌ نفت ایفا کرده است. این امر به لطف تمایل پکن به برنامه‌ریزی دقیق و آمادگی برای رویدادهای نامطلوب انجام شد. چین سال‌ها نفت را با قیمت ارزان خریداری می‌کرد و عظیم‌ترین ذخیره‌ نفتی جهان را ایجاد کرده بود. جالب اینجاست که گزارش‌ها در مورد شکاف بین واردات نفت خام چین و نرخ فعالیت پالایشگاه‌ها، مانع از افزایش قیمت‌ها شد و نفت را برای مدت طولانی‌تری ارزان نگه داشت و به چین در افزایش ذخایر خود کمک کرد. و وقتی جنگ آغاز شد، چین واردات را کاهش داد و به استفاده از ذخایر نفت خود روی آورد.

الگو گرفتن از چین ممکن است چالش بزرگی باشد، هرچند در ظاهر ساده به نظر می‌رسد. البته این چالش، مالی است. برای مثال، هند می‌خواهد ذخایر نفت خود را که در حال حاضر به طور غیرقابل قبولی پایین است و تنها هشت روز واردات را پوشش می‌دهد، افزایش دهد. دولت هند پیش از این به شرکت بزرگ دولتی ONGC دستور داده است که ۱۳ میلیون بشکه به ذخایر نفت خام خود اضافه کند، اما این ۱۳ میلیون بشکه در صورت کمبود، راه زیادی را در پیش نخواهد گرفت – و خرید نفت کافی برای کمک در صورت کمبود، ده‌ها میلیارد دلار هزینه خواهد داشت. ضمنا، هند تنها واردکننده بزرگ نفت نیست که به افزایش ذخایر نفت خود فکر می‌کند. و چین نیز مانند اعضای آژانس بین‌المللی انرژی باید ذخایر خود را دوباره پر کند.

بر اساس گزارش اویل پرایس، این به معنای آن است که تقاضا برای نفت خام در شرف افزایش است. حتی آژانس بین المللی انرژی در آخرین گزارش ماهانه خود اعلام کرد که انتظار دارد تقاضای جهانی برای نفت پس از کاهش ۱.۱ میلیون بشکه در روز در سال جاری به دلیل بحران و تاثیر آن بر عرضه و قیمت‌ها، در سال میلادی آینده، ۲ میلیون بشکه در روز رشد کند. خبر تقاضای قوی‌تر احتمالا قیمت نفت را پایین‌تر خواهد برد.