ارتباط یک آنتیبیوتیک رایج با افزایش خطر مرگ
طبق یک بررسی اخیر، آنتی بیوتیک «سفپیم» با خطر مرگ بیشتری نسبت به سایر آنتیبیوتیکهای بتا-لاکتام مرتبط است.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مدیکال نیوز تودی، سفپیم یک آنتیبیوتیک سفالوسپورین برای درمان بیماریهایی مانند ذاتالریه، عفونتهای دستگاه ادراری و مننژیت باکتریایی است.
اکنون، بررسی منتشر شده نشان داد که این آنتیبیوتیک پرکاربرد ممکن است با مرگ و میر بیشتری نسبت به سایر داروهای مشابه مرتبط باشد.
افزایش خطر در بزرگسالانی که سفپیم مصرف میکنند مشاهده شد، اگرچه به نظر نمیرسد که این آنتیبیوتیک خطر مرگ و میر را در کودکان افزایش دهد.
محققان بر اهمیت افزایش آگاهی در مورد خطرات احتمالی سفپیم هنگام بررسی استفاده از آن در عمل بالینی تأکید میکنند.
محققان دریافتند که ۷۷۸ نفر از ۱۱۷۲۶ نفری که سفپیم دریافت کردند – یا ۶.۶٪ – فوت کردند.
این مقدار در مقایسه با ۶.۲٪ افرادی است که نوع دیگری از آنتیبیوتیک بتا-لاکتام دریافت کردند.
این بدان معناست که هنگام مقایسه سفپیم با سایر بتالاکتامها، ۴ مورد مرگ و میر در هر ۱۰۰۰ نفر تفاوت وجود دارد.
«دیوید میچالیک»، متخصص بیماریهای عفونی کودکان در بیمارستان کودکان و زنان میلر در کالیفرنیا، گفت: «سفپیم همچنان یک انتخاب مناسب است، زمانی که بیمار برای آنچه که اغلب یک بیماری تهدیدکننده جان است، به درمان گسترده ضد باکتریایی نیاز دارد.»
محققان تفاوتهایی بین گروههای سنی مصرف کننده سفپیم یافتند.
در این تجزیه و تحلیل، بزرگسالانی که سفپیم مصرف میکردند، ۱۸٪ بیشتر در معرض خطر مرگ و میر بودند.
با این حال، در میان کودکانی که سفپیم مصرف میکردند، هیچ مدرکی وجود نداشت که نشان دهد سفپیم بیشتر یا کمتر از سایر آنتیبیوتیکهای بتالاکتام مضر است.
محققان هیچ دلیل خاصی برای توضیح تفاوت مرگ و میر بین مصرف سفپیم در بزرگسالان و کودکان بیان نکردند.
محققان ارتباط بالقوهای بین مصرف سفپیم و خطر مرگ و میر در برخی شرایط مشاهده کردند.
در این بررسی اشاره شد که احتمال افزایش خطر مرگ با سفپیم در موارد زیر است:
۱۹٪ در موارد نوتروپنی تبدار
۱۹٪ در موارد عفونتهای شدید باکتریایی
۱۱٪ در موارد ذاتالریه
۱۰٪ در موارد مننژیت
۳۳٪ در موارد عفونت مجاری ادراری
«نوتروپنی تبدار» به بیماری اطلاق میشود که فرد تب دارد و نوتروفیلهای کمی دارد و بنابراین مستعد ابتلا به بسیاری از عوامل بیماریزا است.
نویسندگان این بررسی توصیه میکنند که هنگام تعیین نقش سفپیم در راهنمای بالینی، باید سیگنال مرگ و میر بالقوه مرتبط با آن در نظر گرفته شود.
