گروه سلامت خبرگزاری مهر- حبیب احسنی پوراصل: با وجود این همه بیماری و هزاران آلودگی و ویروس هایی که هر روز شناسایی می شوند، کمتر کسی است که تا حالا سراغ پزشک و دارو نرفته باشد.

از قدیم در گوشه ذهن ما، تصویری که از پزشک ساخته اند، این است که او آدم پولدار و مرفه است. برای همین، یکی از آرزوهای اغلب والدین، این بوده که فرزند آنها پزشک شود.

اما حالا خیلی از صندلی های پزشکی، خالی مانده و داریم به شرایطی باز می گردیم که شاید مجبور شویم برای برخی از تخصص های پزشکی، دست به واردات پزشک خارجی بزنیم. و یا اینکه، بیمارمان را برای درمان، به خارج از کشور ببریم.

هنوز از یادمان نرفته که پدر و مادرهایمان، از پزشکان هندی و فلیپینی برای ما تعریف می کردند. پزشکانی که در برقراری ارتباط با بیمار، دچار مشکل بودند؛ چون زبان یکدیگر را متوجه نمی شدند و این، برای بیمار و البته؛ پزشک، خیلی دردآور است.

حالا، اما از آن روزها و سال‌ها خیلی سپری شده و شرایط کشور ما به لحاظ جایگاه پزشکی، خیلی متفاوت از آن ایام شده است.

امروز، پزشکان ایرانی در دنیا حرف های زیادی برای گفتن دارند و در خیلی از کشورهای همسایه، منطقه، اروپا و آمریکا؛ نام و نشانی از پزشکان ایرانی را می بینیم که از شهرت بالایی برخوردارند و همین یک صفت، برای ما افتخار است.

اما، در آن سوی سکه طبابت، نگاه نادرست برخی به حرفه پزشکی و جایگاه پزشک است. زیرا، تصویر ما از پزشک، فردی پولدار و مرفه است که فقط برای کسب درآمد بیشتر، بیماران را ویزیت می کند.

متأسفانه این ذهنیت و تفکر اشتباه، باعث شده تا جایگاه اجتماعی پزشکان در کشور، دچار آسیب و تضعیف شود. در حالی که نمی توان این ذهنیت را به همه پزشکان تعمیم داد و فکر کرد که آنها برای پول، بیماران را ویزیت می کنند.

یکی از عادات بد و البته نادرست ما، این است که وقتی در مطب پزشک، یا آزمایشگاه و رادیولوژی و…، حضور داریم، مشغول چرتکه انداختن برای حساب و کتاب و درآمد پزشک هستیم. بعد به این نتیجه می رسیم که چقدر درآمد دارند و با این پول ها، چه کارها که نمی کنند.

متاسفانه این نوع تفکر غلط، بخاطر معدود پزشکانی باب شده که درآمدهای کلان دارند که البته این موضوع جای بحث ندارد و همگان خوب می دانیم، حداکثر ۱۰ درصد پزشکان هستند که درآمدهای هنگفت از طبابت دارند و دلیل آن هم، شهره شدن آنها در نزد مردم است. اما، اینکه بخواهیم کل جامعه پزشکی را قشر مرفه و پولدار بدانیم، چندان عادلانه نیست.

از سوی دیگر، کدام یک از ما حاضر است ۸ سال درس پزشکی بخواند به این امید که قرار است مطب بزند و بعد از آن، دو سال تخصص و طرح بگذراند و بعد برسد به جایگاهی که ما او را می بینیم و برای زندگی اش، چرتکه می اندازیم.

یادمان نرود، جامعه پزشکی در همه شرایط سخت و بحرانی، کنار مردم ایستاده و خدمت کرده است. نمونه آشکار آن، دوران سخت کرونا بود و بعد؛ جنگ ۱۲ روزه و سپس، جنگ ۴۰ روزه که پزشکان ما در کنار پرستاران و سایر پرسنل بیمارستان ها، ایستادند و به داد مجروحان رسیدند.

ما اجازه نداریم با چشم پوشی از دشواری های طبابت، فقط برای درآمد آنها چرتکه بیاندازیم.

یادمان باشد که نباید به خاطر معدود پزشکانی که طبابت را برای خود پلکان درآمد کرده اند، طبیب را زیر سئوال ببریم.