به گزارش خبرنگار مهر، علیرضا طاهری نماینده سازمان‌های مردم نهاد در شورای حقوق بشری سازمان ملل در نشستی با عنوان «ایران قربانی تروریسم؛ روایت داغ‌های ماندگار»، اظهار کرد: به جای اینکه سازمان‌های غیردولتی مؤثر در مجامع بین‌المللی حضور داشته باشند و گزارشگر آنچه در جامعه‌شان رخ می‌دهد و با نهادهای بین‌المللی، مانند دفتر مقابله با تروریسم سازمان ملل، تعریف کنند، می‌بینیم که این جایگاه اشغال شده و سالیان زیادی است که از آن بهره گرفته می‌شود.

وی افزود: ما بنا به مناسبتی، حدود سال ۱۳۷۸ یا ۱۳۷۹ بود که ملاقاتی با شهید بزرگوار، که خوب است از ایشان نیز یاد شود، جناب آقای دکتر خرازی، وزیر وقت امور خارجه، داشتیم. ایشان اعلام کردند که معمولاً کشورهای توسعه‌یافته از جایگاهی تحت عنوان سازمان‌های غیردولتی بهره‌مند هستند و از این ظرفیت برای کشور خود استفاده می‌کنند و امروز کشور چنین جایگاه و شرایطی ندارد. معمولاً آنچه تحت عنوان محکومیت برای ما ایجاد می‌شود، صرفاً صدایی است که از سوی نهادهای دولتی ما بیان می‌شود.

طاهری عنوان کرد: به تبع، دوستانی آمدند و دور هم نشستند؛ هیچ آشنایی با سازوکارهای بین‌المللی در آن زمان وجود نداشت و این موضوع به‌صورت جسته‌گریخته شکل گرفت. اولین سفر ما برای ژنو تعریف شد و آنجا دیدیم که چه حضور پررنگ و مؤثری سازمان منافقین، آن هم نه در قد و قواره افراد کم‌ظرفیت خود، بلکه با تمام ظرفیت سازمان، در مجموعه کمیسیون وقت حقوق بشر داشت و به دنبال آن بود تا بتواند از این ظرفیت برای محکومیت ایران استفاده کند.

این فعال حقوق بشر بیان کرد: آنجا هیچ جایگاهی برای شهدا وجود نداشت و اساساً جایگاهی برای اینکه چه بر جامعه ما می‌گذرد و چه اتفاقاتی در آن رخ می‌دهد، وجود نداشت، لذا ابتدا نظاره‌گر بودیم و رویدادها را ملاحظه می‌کردیم، اما بعداً متوجه شدیم که صرفاً حضور یک NGO به عنوان نظاره‌گر کافی نیست، بلکه لازم است با ائتلاف و شبکه‌سازی‌هایی که می‌تواند کارکردهای خود را داشته باشد، با سازوکارهای بین‌المللی ارتباط منطقی برقرار کنیم، با آنها گفت‌وگو کنیم و مسائل و موضوعات خود را پیش ببریم.

وی افزود: اولین اتفاقی که افتاد، راه‌اندازی بحث آموزش حقوق بشر برای سازمان‌های غیردولتی خودمان بود. این موضوع به‌تدریج در استان‌ها شکل گرفت و نحوه تعامل ما با مجامع و سازمان‌های بین‌المللی دیده شد.

طاهری ادامه داد: لازم است خاطره‌ای را مربوط به سال ۸۲ بیان کنم. در آن زمان خانمی که گزارشگر خشونت علیه زنان، به ایران آمده بودند و در همان دوره، فردی نیز در یکی از محل‌های بازداشتگاه‌های ایران فوت کرده بود و گزارش بلندبالایی درباره آن تهیه شده بود. دفتر سفارت خودش را کانادا تعطیل کرد و اتفاقات متعددی رخ داد.

وی در ادامه عنوان کرد: در پیش‌نویسی که خانم ارتوک به عنوان گزارشگر خشونت علیه زنان ارائه می‌دهد، با توجه به اینکه ایشان اهل ترکیه بود و زبان قرآن و دینی را می‌دانست و ملاقات‌هایی با خانم ارتوک صورت گرفت. آن سال آقای کوفی عنان نیز در سازمان ملل و در کمیسیون حقوق بشر سابق حضور داشت. فرصتی که به دست آمده بود این بود که ما موفق شده بودیم زبان فارسی را، که یکی از محدودیت‌های سازمان ملل است و تعداد قابل توجهی زبان در آنجا ترجمه می‌شود، برای آن دوره و دوره آموزشی‌مان احیا کنیم که بسیار کار پراهمیتی بود.

وی در ادامه افزود: ملاقات‌های متعددی با خانم ارتوک صورت گرفت و ایشان گفتند که من در گزارش خود اشتباه کردم و گزارش خود را برای سال ۲۰۰۰ ارائه می‌دهم و این موضوع را به صورت علنی بیان کردند. اینکه «من اشتباه کردم و گزارش خود را سال بعد در ارتباط با بحث حقوق بشر و خشونت علیه ایران گزارش خواهم کرد»، عین مطلب و جمله رسمی خانم ارتوک در پشت تریبون سازمان ملل و در آن جلسه کمیسیون حقوق بشر بود که کانادایی‌ها اعتراض کردند و داستان‌های خاص خودش را داشت.

وی تصریح کرد: علاوه بر این مسائل و موضوعات، شاهد آن هستیم که هر جایی سازمان‌های غیردولتی نقش‌آفرینی کردند، چون صدای نشنیده جامعه خود بودند، بیشتر از جایگاه دولتی شنیده شدند.

وی اظهار کرد: اما آنچه امروز هم از دستگاه دیپلماسی خودمان و هم از سازمان‌های غیردولتی خودمان انتظار داریم، این است که همکاران محترم بپذیریم آنچه امروز به عنوان ضعف ما در مجامع بین‌المللی وجود دارد، از اینجاست که حضور مؤثر و تأثیرگذار در مجامع بین‌المللی نداریم. ارتباط منطقی بین سازمان‌های غیردولتی و دفتر مقابله با تروریسم سازمان ملل وجود ندارد و ائتلافی با افراد و سازمان‌های بین‌المللی که مشابه ما در ارتباط با بحث تروریسم فعالیت می‌کنند، نداریم.

وی عنوان کرد: امروز دیگر مسئله تروریسم، مسئله خاص امنیتی یک کشور نیست. امروز بحث تروریسم از جمله مسائلی است که باید آن را در مسائل اجتماعی و پیشگیری از خشونت دنبال کنیم. هرچقدر ما مؤثرتر و مفیدتر بحث آموزش و آشنایی با مباحث مقابله با تروریسم را در جامعه خودمان، برای جوانان و فرزندان خود، بیشتر جا بیندازیم و بیان کنیم، احتمال اینکه فرزندان ما فردا آلوده و فریب گروه‌های تروریستی شوند، کمتر خواهد بود.

طاهری افزود: بسیاری از مواقع برای این افراد دوره‌هایی تعریف کرده‌اند که اگر می‌خواهید جایگاه مطلوبی در کشورهای توسعه‌یافته داشته باشید، ما با فراهم کردن فرصت تحصیلی برای شما این فرصت را ایجاد می‌کنیم. کسی به فرزندان من و شما نگفت که آنچه در آن دوره اتفاق می‌افتد، سر از اردوگاه اشرف درمی‌آورد.

وی بیان کرد: بسیاری از فریب‌خورده‌هایی که امروز بازگشته‌اند، وقتی با آنها مصاحبه می‌کنید، می‌گویند که ما رفته بودیم درس بخوانیم و رفته بودیم از جایگاه کشورهای توسعه‌یافته بهره‌مند شویم، اما متأسفانه ظاهراً راه اروپا از بغداد و دفتر اشرف و جاهای دیگر، پایگاه اشرف و جاهای دیگر، سر درآورد و نه راه پس داشتیم و نه راه پیش.

وی تأکید کرد: بنابراین وظیفه ما، به عنوان افرادی که دارای جایگاه هستیم و به عنوان نخبگان اجتماعی که جایگاه اصلی سازمان‌های غیردولتی است، آگاهی‌بخشی به جامعه مخاطب خود و رساندن صدای جامعه‌مان هم به مجامع بین‌المللی و هم به داخل خودمان است.